Miody i produkty pszczele Pszczeli ogród edukacyjny Akcja Ratuj Pszczoły Baza Roślin Miododajnych Ja i moja pasieka Kontakt
Miody odmianowe Cennik i promocje Produkty pszczele
pszczoła zbierająca nektar astrów

Miód wielokwiatowy

Każdy miód wielokwiatowy jest inny, niepowtarzalny, a smak jego stanowi zawsze małą słodką niespodziankę. Smak, zapach i barwa miodu wielokwiatowego zależna jest od roślin, z których pszczoły zebrały nektar. Miód ma działanie antybakteryjne i wspomaga leczenie chorób (posiada właściwości lecznicze roślin, z których pochodzi). Miód składa się z cukrów prostych, które są łatwo przyswajalne, pobudzające organizm, poprawiających nastrój i koncentrację. Stosunek zawartości glukozy do fruktozy wpływają na szybkości krystalizacji miodu, która jest procesem naturalnym. Jak sama nazwa wskazuje jest on z nektaru wielu kwiatów, więc na każdej łące różnorodność roślin daje niepowtarzalną mieszankę nektarów.


miód rzepakowy

Miód rzepakowy

W stanie płynnym (patoka) jest prawie bezbarwny lub posiada kolor lekko słomkowy. Po skrystalizowaniu przyjmuje barwę białą lub szaro-kremową. Ze względu na przewagę cukru prostego glukozy nad fruktozą, a także niską zawartość wody, ulega szybkiej krystalizacji. Miód rzepakowy w niskiej temperaturze (2-5*C) twardnieje w bardzo trudną do rozsmarowania masę, ale w temperaturach wyższych (14-18*C) krupiec (miód skrystalizowany) posiada konsystencję smalcu i jest łatwy do rozsmarowania. Zapach, zarówno miodu płynnego jak i skrystalizowanego, jest słaby, zbliżony do zapachu kwiatów rzepaku. Smak tego miodu jest bardzo łagodny, nieco mdły i lekko gorzkawy. Miód rzepakowy (podobnie jak nektar) zawiera prawie wyłącznie cukry proste z przewagą glukozy. Charakteryzuje się szczególnie niską zawartością związków mineralnych, które za to mają wysoką przyswajalność przez organizm. Należy do nich między innymi żelazo i bor, tj. pierwiastek niezbędny do budowy tkanki kostnej oraz właściwego funkcjonowania śledziony i tarczycy. Badania w OP w Puławach wykazały, że wartości inhibinowe miodów rzepakowych mieszczą się w zakresie 0-3.


pszczoła zbierająca nektar lipowy

Miód lipowy

Czysty miód lipowy ma kolor złocistożółty, a po skrystalizowaniu bladożółty. Często zdarza się, że podczas kwitnięcia drzew lip występuję na nich spadź. W zależności od udziału spadzi, kolor miodu jest ciemniejszy aż do barwy brunatnej. Smak miodu lipowego rozchodzi się od lekko ostrej słodyczy po subtelną pieszczącą podniebienie gorycz. Zapachem przywodzi na myśl kwitnącą lipę. Jak każdy miód, tak i miód lipowy jest wykorzystywany jako lekarstwo, ten rodzaj miodu ma szczególne zastosowanie dzięki własnościom bakteriobójczym. Często stosowany jest przy leczeniu objawów przeziębienia i grypy pospolitej. Działanie przeciwgorączkowe i przeciwkaszlowe jest szczególnie intensywne, gdy przyjmujemy miód rozpuszczony w ciepłym naparze z soków owoców leśnych, malin lub soku z cytryny. Pomaga w spokojnym zaśnięciu osób dotkniętych symptomami przeziębienia. Dodatkowo cukry proste wzmacniają organizm, aby miał on siłę walczyć z atakującymi go szkodliwymi bakteriami.


pszczoła zbierająca spadź z jodły

Miód nektarowo-spadziowy

Patoka (postać płynna miodu) ma kolor ciemno bursztynowy. Skrystalizowany rozjaśnia barwę. Jest to miód o bardzo dobrym smaku i zapachu, łączący walory smakowe i zdrowotne miodu nektarowego ze spadziowym. Miód spadziowy przewyższa tradycyjne miody nektarowe dużą ilością związków mineralnych. Jest polecany przez lekarzy jako środek pomocny przy większości dolegliwości dróg oddechowych. Szczególnie ciekawy jest fakt, że miód spadziowy stosuje się także przy chorobach skóry. Można stosować go przy zaburzeniach pracy przewodu pokarmowego oraz problemach z nerkami i układem moczowym. Pomaga także przy odtruwaniu wątroby.


Miód gryczany

pszczoła zbierająca nektar gryki

Miód gryczany jest typowym ciemnym miodem letnim, patoka ma barwę ciemno-herbacianą do brunatnej. Po skrystalizowaniu przyjmuje barwę brązową. Przy dostępie światła w trakcie przechowywania miód staje się ciemnobrunatny, prawie czarny. Krystalizuje powoli, przyjmując postać gruboziarnistą, niejednolitą. Wg norm dopuszczalna jest na powierzchni cienka warstwa płynna. Miody o dużej lepkości jak np. gryczany, tworząc mniej zarodków krystalicznych, krystalizują wolniej i dają większe kryształki z tendencją do ich opadania na dno i rozwarstwiania się. W temperaturze poniżej 10-15 stopni C miód gryczany krystalizuje więc w miarę równomiernie. Ma bardzo intensywny zapach kwiatów gryki. Smak charakterystyczny: ostry, słodki i lekko „drapiący”. Pod względem smaku i aromatu jest bardzo specyficzny i dlatego wyczuwalny jest w miodach nawet z niewielką domieszką nektaru gryki. W składzie chemicznym miodu gryczanego stwierdza się dużą ilość fruktozy. Charakteryzują go znaczne ilości magnezu, żelaza i innych biopierwiastków, co jest charakterystyczne dla ciemnych miodów. Zawiera także stosunkowo dużą ilość witaminy C oraz witamin B. Natomiast, mimo znacznej zawartości rutyny w zielu gryki (do 2%), w pozyskiwanym miodzie praktycznie nie stwierdza się jej obecności. W procesie dojrzewania miodu związek ten ulega rozkładowi. Miód gryczany odznacza się znaczną kwasowością, występują w nim wyjątkowo duże ilości białka. Jako miód letni bogaty jest w liczne enzymy. Badania przeprowadzone w Instytucie Pszczelnictwa w Puławach wskazują, że nawet po roku przechowywania tego produktu w temp. pokojowej, aktywność diastazy kształtuje się znacznie powyżej normy. Miód gryczany odznacza się wysoką aktywnością antybiotyczną - wartości inhibinowe 4 i 5.


Miód nawłociowy

Miód nawłociowy zwany był nektarem życia. Nie bez powodu - oprócz właściwości typowych dla apetycznego produktu pszczelego wykazuje jeszcze inne, wybitnie lecznicze. Powstaje z nektaru smukłego zioła, potocznie określanego złotą rózgą, złotą dziewicą lub mimozą. Nawłoć pospolita to roślina bardzo interesująca dla pszczelarzy i zielarzy. Wysokie, chwiejące się na wietrze łany złocistych kwiatów nawłoci kwitną przez całe lato aż do późnej jesieni - praktycznie do pierwszych przymrozków. Z tego powodu nawłoć jest jedną z cenniejszych roślin miododajnych, dzięki której pszczoły mogą przetrwać zimę. Miód nawłociowy jest zdecydowanie trudniej dostępny aniżeli inne rodzaje miodów, między innymi dlatego, że pszczelarze pozostawiają pewną jego część jako pokarm na okres zimowy. Dobry miód nawłociowy ma kolor od żółtego po pięknego jasno-bursztynowego. W smaku jest słodki, ale wyczuwa się w nim charakterystyczną, subtelną kwaśnawo-gorzkawą nutę. Pachnie bardzo przyjemnie (trzeba tylko pamiętać o zamykaniu słoika, bo miód szybko "łapie" obce zapachy). Właściwości zdrowotne miodu nawłociowego wynikają wprost z cech surowca dostarczającego nektaru: nawłoć pomaga w zwalczaniu zakażeń i stanów zapalnych dróg moczowych, kamienicy nerkowej i w przypadku skąpomoczu. Stosuje się ją też w leczeniu ran i owrzodzeń. Podobnie działa miód nawłociowy. Dzięki swoim właściwościom antyseptycznym, żółciopędnym i wzmacniającym organizm, polecany jest w leczeniu infekcji górnych dróg oddechowych, dróg żółciowych, stawów, nerek i prostaty. Dzięki sporej zawartości glukozy pozytywnie wpływa na kondycję mięśnia sercowego.


Miód wrzosowy

Zawiera bardzo dużą ilość hormonów wzrostu, neurohormonów i aż czterdzieści siedem biopierwiastków, które są w łatwy sposób przyswajalny dla organizmu człowieka. Jednak nie sądźmy, iż miód nie posiada jakichkolwiek witamin. Miód wrzosowy jest obfity w witaminę B, co jest jego dużym atutem. Już od wielu lat są także znane uzdrawiające moce tego miodu. Posiada on właściwości antyseptyczne, jak również idealnie sprawdza się jako lek w chorobach oczu, serca i układu pokarmowego. Należy tu również wspomnieć o cudownych skutkach, jakie posiada miód wrzosowy, przy leczeniu przeziębień oraz chorób grypopodobnych. Inhibina, która jest składnikiem miodu, jest substancją hamującą rozprzestrzenianie się bakterii i wirusów w organizmie człowieka. W stanie płynnym jego kolor jest ciemnobrunatny. Szybko przyjmuje postać galaretowatą. Po ewentualnym skrystalizowaniu robi się pomarańczowy, rzadziej ciemnobrunatny. Ma on wtedy konsystencję drobnoziarnistą. W smaku jest lekko gorzki. Wyczuwa się też w nim nutę ostrości. Dość mocno wyczuwalny jest zapach wrzosu, co powoduje, że jest on tak aromatyczny. Jednak mimo tak wyrazistych cech nie brakuje jego wielbicieli, którzy bez zająknięcia zapłacą za niego wyższą cenę. Ludzie poszukują go ze względu na swój wyjątkowy i niepowtarzalny smak, jednak zapominają przy tym o jego wielu walorach leczniczych, takich jak leczenie stanów zapalnych dróg moczowych oraz prostaty, stanów zapalnych jelit oraz w leczeniu nawet tak błahych spraw jak biegunka. Miód wrzosowy, świetnie się sprawdza jako dodatek do potraw. Sosy słodko-kwaśne, mięsa w zalewie miodowej czy nawet jogurt urozmaicone dodatkiem tego miodu mają niepowtarzalny i oryginalny smak. A przy tym takie potrawy są zdrowe.


Miód klonowy

Ten wyjątkowy i ciężki do pozyskania miód, jest jednym z pierwszych miodów pozyskiwanych w mojej pasiece. Klony rozpoczynają kwitnienie w połowie kwietnia, gdy pogoda nie zawsze pozwala pszczołom na swobodną pracę w polu. Charakteryzuje się on ciemnym kolorem, łamiący stereotypy, że miody wczesne są jasne, a im później pozyskiwane tym ciemniejsze. W smaku przypomina nieco syrop klonowy. Ze względu na zawartość białka, kwasów tłuszczowych, witamin B1,B2,C oraz potasu i żelaza ma moc prawdziwego leku. Działa krwiotwórczo, a zarazem oczyszcza krew. Z uwagi na duża zawartość fruktozy polecany jest dzieciom.


Miód akcjowy

Miód akacjowy charakteryzuje się bardzo jasną barwą, w postaci płynnej jest prawie przezroczysty z wyczuwalnym zapachem kwiatów akacji, w smaku łagodny, bardzo słodki. Krystalizuje bardzo wolno. Przechowywany w temp. około 20*C pozostaje w postaci płynnej przez kilka miesięcy. Wspomaga leczenie cukrzycy, poprawia trawienie oraz polecany jest przy schorzeniach układu pokarmowego. Polecany jest alergikom wrażliwych na pyłki roślinne.

Robinię akacjową, zwaną potocznie akacją, do Europy sprowadził w 1601 roku francuski ogrodnik Jean Robin, jako roślinę zdobną z Ameryki Północnej. Sadzona była przede wszystkim w parkach. Dziś "akację" spotyka się w całej Europie. W Województwie Dolnośląskim w największym zagęszczeniu występuje na obszarze Wzgórz Dalkowskich. Jest to pasmo wzgórze zajmujące powierzchnię około 1200 km2, rozciągające się od Nowogrodu Bobrzańskiego do Chobieni.


Pasieka Wędrowna Marcina Musiałczyka
Lipska 7/9, 51-003 Wrocław
Wojciechowice 82, 57-300 Kłodzko
marcin.musialczyk@gmail.com
tel.: 793-387-965